Dit café, dat ook bekend was onder de naam café Sport, van Jo en Liesje Rabuda was van juni 1962 tot juni 1966 gevestigd aan de Niersprinkstraat 33. De klantenkring bestond uit een mix van jong en oud, waaronder een grote groep vrijgezellen. Het was een hechte vriendenclub, die hielden van een pilsje en plezier maken. Er werd veel gekaart, met soms als inzet een meter braadworst. Degene die verloor moest naar de slager de braadworst halen. Van de kasteleinsvrouw werd verwacht dat ze voor het bereiden zou zorgen. Het was het verenigingslokaal van diverse verenigingen waaronder het Koninklijk Erkend Fluit- en Tamboerkorps Wilhelmina Holz.
Aan de overkant waren ook twee cafés (o.a. Cosy Corner). Het was heel gewoon als er feest werd gevierd, dat de polonaise door alle drie café’s werd gelopen. In die tijd was het ook traditie om samen de naburige kermissen te bezoeken.
Een pilsje (Amstel) kostte in 1962 bij de opening 35 cent.
Bij de overname van het café stond de tapkast aan de rechterkant. Later is deze vervangen en aan de linkerkant geplaatst.
Naast het Fluit- en Tamboerkorps Wilhelmina, had ook de duivenvereniging PDV De Hoop en de Damclub Damas er hun onderkomen.
Voor de muziek zorgde een Juke-box. Voor een kwartje (25 cent) kon je drie platen uitkiezen. Er werden veel Duitse schlagers gedraaid, maar ook Engelstalige hits.
Populaire artiesten uit die tijd waren o.a.:
Freddy Quinn – Junge komm bald wieder
Nana Mouskouri – Weisse Rosen aus Athen
Gitte & Rex – Stadpark Laternen
Chubby Checker- Let’s twist again
Gerhard Wendland – Tanze mit mir in den Morgen
Connie Francis – Die Liebe ist ein seltsames Spiel
Als er kermis was speelden de ” Wiener Melodisten” (familie Zinken) en met carnaval werd de juke-box gevuld met carnavalsplaten, die gratis gekozen konden worden.
Verder stond er een Kicker (tafelvoetbal) waar je voor “tswai knepjer” (twee vijf cent munten) kon spelen.
Er was een biljarttafel (golfbiljart met knoppen) en een sigarettenautomaat. De sigaretten werden op de Markt bij Netta Crousen gekocht. Een pakje kostte toen ± 65 cent. In een zakje chips zat het zout apart verpakt in een donkerblauw papiertje.
Bovenstaande tekst met dank aan Frans Rabuda.
