Eng kling kris-jesjiechte

een verhaal door Martin Krewinkel


’t Is ja wirkliech bouw of went ’t jister woar. Jeddenfals liecht ’t nog jaar nit lang jelei-je. Obwohl ‘t, went me druvver noa dinkt, doch alwerm vuur zoeë tse zage ee hoaf miensjeleëve druvverhin jejange is.
Als kink vruijet me ziech óp de oavendmès. Me wós dat ’t mit de jeboert van ’t kriskinke óch bouw werm jesjenksjer joof. De mès vóng teëje zevve oeër aa. Jestjatst en jesjtevveld trókke vuur, dat heesjt mie sjwestersje en iech, van oes de Francksjtroas óp der maat aa noa de Lambeëteskirch. Zoeë braaf wie mögliech zoeët me ziech eng nit ezoeë jans in ’t oog sjpringende plaatsj oes. Braaf hat de naas aaf, zaat me damals al, evvel me dóng wat me koeët um jiddenfals der sjien hoeëg tse hoade. Jemintliech jans in ’t nui jesjtoage den obwohl ’t links um of reëts um doch ummer kal joof, wool de mam de kats nit óp ’t sjpek binge durch ós kinger erum tse losse lofe wie enne loemmelekrieëmer. I jen kirch vruijete ziech de verzammelde jeleuvieje tsezame óp ’t kriskink, zónge alle engele oes jen loeët en noa eng dikke hoaf sjtond koeët me werm an de frisje lóf. Doa woar me dan nog effe driftiech bezig mit ’t sjuddele van heng en ’t zich óngeree wunsje van eng fröhlieje wainachte en der vrid óp ead en jong ’t werm óp heem aa.
Doa aa-jekoame sjtóng de mam al veëdieg mit ee pasteetje of ee woeësjtebrüedje en enne janse kiebbel leefde en jemuutliechheed. Alles woar richtieg festliech jetseerd en der dusj woar uvverlaad mit ee sjneiwies dusjkleed dat aafjemaad woar mit der sjönste sjpits. Boave dróp sjtóng ’t zóndiegs tserviesjód dat alling mar oes-jehóld woeët went ‘t wirkliech jet tse viere joof: jans tseerlieje porsjelei mit ee jode renke draa. Me loos ’t ziech ens richtieg jód joa, éé moal in ’t joar woare vuur nit va erm luu.
Vuur ’t sjloffe joa joof ’t nog flot ee drüpje (jet liemenaat in ee drüpjesjleësje) en dórf me, evvel alleng mar went me braaf jeweë woar, nog effe enne kótte blik werpe óp de jesjenksjer die vuur tsangerdaags veëdiech jekroamd loge ónger der krisboom in ‘t woeëntsimmer. Tusje de kuche en ’t tsimmer joof ‘t ee kling vinster dat sjpètsiejel vuur deë tswek éé moal ’t joar jans kót óp jemaat woeëd.
Went vuur jeluk hauwe koeëte vuur der ieëtsje wainachtsdaag al enne aa-vank maache mit ’t oespakke van de jesjenker. Mit ee biesje pech jedoch, dat heesjt went ’t ós jefloepd hauw ós der oavend vantsevuure derlangs tse zeke, moeëte vuur ieëtsj nog noa de vrugmès. En dat woar sjtrónks, den die doeret tswai maol zoeë lank wie de oavendmès!
Tèje der meddieg óp ieëtsjte wainachtsdaag trókke vuur noa der nónk Tien, der tswielingsbroor van ózze pap zieëliejer, deë bei ós um der drieën in de Quadbachlaan woeënet. Doa koame vuur als kinger dökser, jemintliech ’t zóndiegs, den da joof ’t ummer jet tse döppe. Deë miensj hauw ’t rónk de fèsdaag finantsiejel bezóngesj sjwoar den heë woar nit alleng ózze tsoekkernónk, mar óch mienge patenónk en noadat ózze pap vöal tse vrug jesjtórve woar óch nog ózze “voogd”. (Mit dat letste woar mieng mam wie iech miech meen te erinnere jaar nit vroeë jeweë. De Krieëwinkele hauwe evvel jemeend ’t müet enne van hun zieë en jenge van de mam zieng zie.)
Der nónk Tien woeënet i bei der nónk Wiellie, der vaste órjelsjpeller van de Lambeëteskirch. Der Wiellie, i-jen dörp besser bekankt wie “der blinge Wiellie”, woar ejentliech jaar jenge richtieje nónk mar enne jouwe vrunk van de famielje. Wie zieng tant, die hem bis dan ummer verzörgd hauw, jesjtórve woar sjtóng der erme man jans alling dervuur en doe hat der nónk Tien, deë bis die tsiet in de Mücherveldsjtroas bei zie sjwester ’t Trees hauw jewoeënd, ziech övver ’t hats jesjtrège en is bei hem i-jetrokke. ‘t Trees vroeë, der Wiellie jehólpe en jederenne tsevrei-je den óch d’r Tien hauw nog ee daach boave d’r kop. Joare sjpieëder woeët miech versteld dat die tswai, d’r Tien en d’r Wiellie, sjwoel würe jeweë. Evvel dat besjteet nit den zoeë eng nuijerwetsiechheet wie sjwoele dat joof ’t in die tsiet doch nog nit!
Wie jezaat jónge vuur óp krisdaagmórje bei d’r nónk Tien óp bezuk. Went vuur jeluk hauwe woare ver vuur of rónk der “Urbi et Orbi” doa en woar der nónk Tien nog jraat nit ónger de wol vuur ’t meddiegsjlöfje. ’t Woeët jeflüsterd dat dat nit vöal um heng hauw mit mui zieë evvel vöal mieë mit dat ‘m de drüpjer noa der kóp jesjtège woare. Óch bei de jonge woar ’t rónk die daag ummer jemuutliech. Me, dat heesjt de tswai nónkes mit hunne bezuk jemintliech in de perzoeëne van der iezerware Biesjof en der dirijent van der kingerkoeër van der Lambeët, trof ziech bei hun heem um tsezame ’t kriskinke tse verzoeffe. En ’t mós jezaat zieë: dat jóng dun nit sjleët aaf! Mit ’t jruije van de joare woeët ’t óch vuur miech ummer jemuutliejer den tsem sjloes joof ’t óch vuur miech ee beer of ee drüpje en eng tsiejaar oes de kis van der nónk Wiellie!
Dat wat iech hei vertseld han hat ziech ee joar of vieëtsieg, vótsieg jelei-je aaf-jesjpeld. Der nónk Wiellie is jesjtórve i 1990 en doanoa woeëd alles jans flot angesj. De jemuutlieje verzammeloenge mit wainachte, de oeëstere of jans ainfach óp der zóndiegmörje joof ’t doanoa nit mieë.
Sjpètsiejel rónk dis tsiet van ’t joar mós iech dinke an der Sonneveld. Wie koeët iech als kink wisse dat die woenderbaar sjön tsiet oeëts vuurbei koeët joa?! Alles wat is blève is ing sjön erinneroeng. In jedanke jef iech de mam, der pap, de nónkes en jederinne deë ós vuuroes jejange is enne janse dikke knoevel en zaan danke vuur alles wat ze hant betsegend. Uuch wunsj iech sjön wainachtsdaag en zaan danke dat uur bis hei hat jeleëze.
Delen:
Deel dit artikel per mail










Verzend
laatste update doorjo@kerkradewiki.nl op 13 januari 2021
40 x gelezen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *