Bernardus Antonius Gerardus Veraart, zoals hij voluit heet, wordt in 1887 te Amsterdam geboren. Hier studeert hij ook geneeskunde. Aanvankelijk is hij een tijd lang werkzaam als huisarts en scheepsarts, maar begin 1923 vestigt hij zich in Kerkrade en treedt hij als mijnarts in dienst van de Domaniale mijn. Al snel kiest hij voor een gestructureerde aanpak van ongevalletsels en dan vooral die waarbij de huid doorboort wordt of anderszins ernstig wordt aangetast zoals bij verbrandingen. Na reiniging behandelt hij open wonden, zo nodig herhaald, met 5% jodiumtinctuur en bedekt deze met zorgvuldig gekozen verbandmiddelen. Zo moeten ziekteverwekkers die in wonden terechtkomen bestreden en gedood worden. Het beloop wordt nauwlettend vervolgd en schriftelijk vastgelegd. Na 2 jaar presenteert hij zijn bevindingen over meer dan 6.700 wonden in een proefschrift dat hij in 1925 bij chirurg professor Lanz in Amsterdam met succes verdedigt. Het resultaat: afhankelijk van de letselgraad slechts maximaal 1,28% ontstekingsreacties/infecties, fraai genezen wonden met goed functioneel herstel (gewrichten en ledematen nog goed functionerend), geen gevallen van tetanus en geen amputaties. Behalve dat patiënten tevreden zijn, is ook de mijndirectie opgetogen: 50% minder verzuimdagen en 50% lagere rente-uitkeringen. Dat jodiumtinctuur in de wond tijdelijk bijtende pijn veroorzaakt wordt door de patiënten geaccepteerd. Veraart houdt spreekbeurten en bezoekt congressen om zo collega ‘s te inspireren. Zijn aanpak resulteert in zijn bijnaam, De Jodiumdokter.
In 1927 vestigt huisarts Johan Drenth zich in Kerkrade. Vanuit diens promotieonderzoek beschikt hij over grote kennis en vaardigheden wat betreft de microbiologie. Samen voeren ze nieuwe onderzoeken aan ongevalswonden uit waarmee ze de resultaten van Veraart een nog steviger fundament geven: onder invloed van jodiumtinctuur groeien ziektekiemen in de wond niet en gaan, ook met hulp van de eigen afweer, dood. En nog belangrijker: er treedt geen resistentie (ongevoeligheid) op. Veraart heeft zo in een tijdperk zonder antibiotica veel mensen het leven gered, ledematen weten te behouden en hun kwaliteit van leven verbeterd.
Bernard Veraart overlijdt in Kerkrade op 7 november 1966.
Verder
- In Kerkrade Onderweg, deel X (10), bladzijde 77-83, is een artikel van Leon Jeurissen te vinden over Ben Veraart.
- Jan Rietveld beschrijft de dokter in 2018 in zijn boek De Jodiumdokterd.
Bovenstaand artikel is mede tot stand gekomen dankzij een belangrijke bijdrage van dhr. Rob Dahlmans.