Anna Nöhlen-Luppen

Vroedvrouw en verzetsstrijder


Anna Nöhlen-Luppen (4 maart 1889 – 4 april 1942) is een vroedvrouw, woonachtig in Finkenrath, net over de Worm aan het einde van de Wolfsweg in Eygelshoven. Zij is in 1909 gehuwd met Karl Nöhlen en samen hebben zij drie kinderen. Anna heeft ook in het Nederlands grensgebied veel kinderen op de wereld geholpen, waardoor zij ook in Limburg veel contacten heeft. Van die contacten maakt zij voor en in de oorlogsjaren dankbaar gebruik.

In de jaren 30 van de vorige eeuw distantieert zij zich van het gedachtengoed van de Nazi’s. Zij geeft Joodse medeburgers onderdak in haar woning en haalt Joodse kinderen zelfs vanuit Leipzig, van waaruit de reddingsacties gecoördineerd worden, naar Herzogenrath. De vervolgden worden vanaf 1933 via de brug over de Worm, bij de Wolfsweg, naar Nederland gebracht. Ondanks dat de brug bij het begin van de oorlog in 1939 met prikkeldraad wordt verspert lukt het haar om de Joden via ondiep water of omgevallen boomstammen over de grens te brengen.

In november 1939 wordt zij verraden. Na een verblijf in het Frauen-KZ Ravensbruck, wordt zij op 4 april 1942 vergast en verbrand in de “Heil- en Plegeanstalt Bernburg/Saale”. De brug over de Worm, de Anna Nöhlensbrücke, is naar haar vernoemd. In september 2010 wordt bij de brug een herinneringsbord voor Anna onthuld.

Anna Nöhlen inspireert Iduna Paalman tijdens een wandeling door Zuid-Limburg tot het schrijven van een gedicht, dat op 4 mei 2020 wordt voorgedragen:

“Over is: een line-up van versleten geschut, ijsvogels (schijnt), bevers
(maar ’s nachts), een bunker die geen moeite meer doet, een brug
met markante historie. Een vrouw die hurkt en ontspant, een fietser, verkeerd
afgeslagen, broodje uit zak, delen (te bloot) van wat de beschermwal was

koffers, doortochte huizen, een vrouw die de grenzen verbrak, haar lichaam
de vorm van een stuw, haar armen heeft ze nog sluizen genoemd, het gemak
van het woord oversteken verhelderd als water dat gaat
waar het gaat. Ook verraad heeft de kleur van een dagelijks maal,
iets met worst en tomaat, te normaal om je bij te verbazen

en wie binnenviel, op welk paard, het is helaas niet bewaard, niemand sprak
af dat beloftes ten minste recht hebben op onderdak, een moedertaal

hier de brug, de vrouw. De vraag: wie schreef het kortste
verhaal dat ik las, wie staat op, draait om, haalt in, heeft nu
(gelukkig maar) geen reden meer om te blijven”

Verder


Zie ook: Wolfsweg

Delen:
Deel dit artikel per mail










Verzend
laatste update doorMartin Krewinkel op 18 februari 2021
38 x gelezen

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *