Tser iere Jods


Dialektmis


Deze Dialectmis wordt in 1984 geschreven door Hans Stelsmann (tekst) en Nico Ploum (muziek). Zij wordt gepresenteerd op 31 oktober van dat jaar. De eerste uitvoerenden zijn de Rodazangers. Het bijbehorende boekwerk wordt uitgegeven door Uitgeverij Deurenberg.

Hier onder volgt de tekst van de dialektmis:

De mès


In d’r naam van d’r Vadder, d’r Zoon en d’r Hillieje Jees. Amen
Vier drage dis mès óp vuur alle lü die hei woeëne, wirke en leëve en vier vroage ózze sjótspatroeën d’r Hillieje Lambeëtus, deë ós d’r jeloof hat braad, dat heë ós sjtad wilt blieve besjutse. Dat durch zien vuursjproach ózze Herjod ós zal blieve zeëne in jouw en sjleëte tsiete, ópdat vier ózze jeloof, ózze leëvensmód n ós leëvensvräud zalle blieve behaode. Amen.
Vier bejinne dis mès mit ‘t eröffenoengslid Lambeëtus.

Vier bekenne ós sjood


Almechtieje jod, vier zunt ós d’r van bewós dat vier koad jedoa hant i woad en jedanke, in ós doeë en in ós losse. De leefde die doe ós jepreëdiegd has, troane vier döks mit vus. De vräud en d’r riechdom van ‘t leëve sjprooch ós mieë aa wie ‘t leed van ózze mitmiensj. Vier date mar an ós zelver en jonge ózze eje wèg, zoeëdat vier de weëd van ós leëve nit mieë zoge. Veroerdeel ós nit Herjod. Vier wille ‘t angesj joa doeë. Help ós doabij en sjlis werm vrid mit ós. Mit dieng hulp zalle vier probere ós aaf tse kieëre van ‘t koad en in alles werm ózze jouwe wil tse tseje. Jan neëver ós óp ózze wèg durch ‘t leëve, ópdat vier eemoal bij diech heem darve aakome.

Iere an ózze Herjod


Iere an ózze Herjod deë in d’r Himmel i en vrid óp eëd an alle lü die heë jeer hat.
Vier lobe diech
Vier prieze diech en beëne diech aa
Vier jeleuve i diech en zage diech dank dats doe ós jeloof jejoave has
Heer ózze Herjod, Joddes zoon
Doe deë de zung van de welt voetnums, entferm diech uvver ós
Doe deë de zung van de welt voetnums, num ós jebed aa
Doe deë an de reëter hank van d’r Vadder zitst, entferm diech uvver ós.
Doe alling bis hillieg
Doe alling d’r Heer
Doe alling d’r allerhilliegste, Jezus Christus
”’Mit d’r Hillieje Jees in de herliegkeet va Jod d’r Vadder.
Amen”’

Jebed


Heer ózze Herjod, d’r Hillieje Lambeëtus hat ós hei d’r jeloof braad en doavuur zie leëve jejoave. Vier beëne diech:
Róf ós óp noa e leëve i leefde en los da merke dat wirklieg woar is: Dats doe alling d’r Herjod bis, d’r ieëtsjte en d’r letste bis in alle ieëwiegheet.
Amen

Epistel


Inne miens woar óp jank óp ziene leëvenswèg. Sjtralen sjtong de zon an d’r himmel. De vüejel fleutete. Boom en sjtrüch woare jekleid in ‘t sjunste jreun en de bije en de miepmöp vloge va blom noa blom. Mar deë miensj zoog nieks van al dat sjuns. Den heë erjeret ziech doadruvver dat ziene sjatte ummer neëver hem jong. Wie heë ziech óch kieret of drieënet, d’r sjatte bloof ummer an zieng zie.

Heë zats ‘t óp e lofe en d’r sjatte lofet mit en went heë sjtil bloof sjtoa, da sjtong óch ziene sjatte sjtil. Wie d’r miensj zoog dat alles wat heë dong hem nuus nótset, kroof heë in e duuster höal, den woa jee lit woar, doa koeët óch jinne sjatte zieë en heë uvverlaat wat heë noen nog doeë koeët.

Plötslieg koam inne man langs mit e sjwoar krüts óp zieng jouwer. Heë bloof vuur de höal sjtoa en zoog d’r miensj zitse. “Wat biste doa an ‘t moete?”, vroaget heë. “Miene sjatte kunt miech loeter noa”, zaat d’r miensj. “Iech wil alling miene wèg joa. Iech duld jinnen neëver miech”. Da wits doe wat”, zaat d’r man. “Kom vier toesje. Iech jef diech mie krüts en da num iech dienne sjatte mit”. Woeëd jetoesjd en mit ‘t krüts óppen sjouwer joof d’r miensj ziech werm óp jank. Endlieg woar heë zienne sjtate kwiet en tsevreie sjtatset heë durch.

Mar ‘t doeret nit lang of ‘t krüts dat heë droog woeëd sjwoarder en sjwoarder. Bei jiddere sjrit sjtoeket ‘t óp zieng sjouwer. De zon sjtooch ‘m óp d’r kop, de zon vong ‘m aa tse kweële en heë volt wie heë langzaam durch de kneie jong. Wie hee doa noen wie e erm heufje ieëlend loog, sjtong plötslieg d’r man vuur hem deë ‘t krüts vuur d’r sjatte jetoesjt hauw.

“Wat is da noe alwerm?”, vroaget heë. “Iech kan nit mieë”, zaat d’r miensj. “Iech bin veëdieg óp d’r tsog en jinnen deë miech ing hank hulpt”. D’r man sjokkelet mit d’r kop en zaat: “Leve vrunk, ee dink mots doe nit verjèse. Inne miensj deë óp zienne Leëvenswèg jinne neëver ziech duld, mós ziech nit verwóngere went heë óch zie krüts alling mós drage”.

Vier zinge noe: Herjod kóm en jef ós vrid

‘t Evangelie van ózze Heer Jezus Christus noa Johannes


wordt vervolg

Delen:
Deel dit artikel per mail










Verzend
laatste update doorMartin Krewinkel op 10 november 2020
38 x gelezen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *